Bed

Je kunt er met het verkeerde been uitstappen. Je kunt er wakker worden zonder te weten wie je bent en waarom in godsnaam ligt er dan een harige aap naast je? Je kunt je niet herinneren dat je die gisteren ontmoet hebt, laat staan waarom je hoofd de belachelijke beslissing heeft genomen om dit gedrocht in je stulpje te laten overnachten. (Het verschil in schoonheid van mensen in dag- en nachtlicht is absurd groot!) Soms is het te groot, soms is het te klein, dan weer te warm of te koud. En vaak kraakt het ook nog als je je omdraait. Jeetje. Wat een gedoe eigenlijk, een bed. Waarom zou je er eigenlijk in godsnaam aan beginnen?

Beboeten

Denk jij hierbij aan een bekeuring? Wellicht. Ik rijd geen auto, dus dat is voor mij een brug te ver. Ik heb wel ontdekt dat ik stiekem een vrij agressief mens ben. In mijn hoofd werkt het dus zo: beboeten = boete = straf = wraak = heel veel wodka en iets met bloed en vlindermessen.
            “Oog om oog, tand om tand” komt uit het oude testament; die oude baas daarboven had het al begrepen (voor de freaks; Deuteronomium 19:21 en als je dan toch bezig bent, leg er dan meteen Matteüs 5:38-41 naast).
Wel jammer alleen dat hij er verder niets aan gedaan heeft. (Zie de vlindermessen en iets met bloed hierboven.) Of is wraak een natuurlijke emotie? Volgens mij zegt het wel wat over een mens: hoe zou je het liefst wraak nemen? Op wie? Wat gebeurt er dan? En, misschien wel de belangrijkste vraag: waarom?
            Het principe van “oog om oog, tand om tand” is in simpeler bewoordingen: Ja maar, hij/zij deed het ook, en dan erger! Grappig ook dat dit alleen voor nare dingen geldt: Hij houdt van me dus ik ook van hem gaat geloof ik niet op. Toch jammer. Soms. Tot die tijd: pas op, wraak is ook zoet.

beantwoorden - to answer

Situatieschets: twee mannen in trainingspakken en afgetrapte gympen op het Amstelplein, veel gel in het haar, de ogen groot en ietwat wazig van de cocaïne. Eén van de twee heeft een telefoon aan zijn oor gekleefd: "JA! IK WEET WEL DAT JIJ OP AMSTEL BENT! MAAR! DAN BEN JE TOCH NIET IN ZUIDOOST! EN ALS HET DAN ZO MOEILIJK IS, GODVERDOMDE KANKER ALLEMAAL!" Naar huis fietsen: altijd leuk. de rest verstond ik niet, vanwege de wind en mijn wens om zo snel mogelijk uit de buurt te zijn van deze kerels. 

   Het is vreemd: meestal gaan mensen schreeuwen omdat ze zich van willen verzekeren dat iemand écht hoort wat ze te melden hebben. Als ik iets schreeuw, kan niemand ontkennen dat ik net iets zei, net zoals de cokesnuivers op het Amstelplein wel gehoord móéten worden. Minpunt van deze strategie is, dat wat je zegt minder serieus wordt genomen. "Ja, maar toen was je toch boos?" (Potentieel antwoord hierop: "Ik? Boos? Hoe kom je daar nou bij?! DAT ZEG JE NOU ALTIJD!" waarna alles weer opnieuw begint). Les van de dag: als je wilt dat iemand antwoord geeft, kun je beter niet heel gemeen zijn. ("IK BEN NIET GEMEEN! IK ZEG GEWOON WAAR HET OP STAAT!")

  Ja! Maar dan weet je weer niet of er iemand luistert!

beambte

De ambtenaar, dat is iemand die in Waddinxveen woont, of liever nog in Swifterband of Hendrik Ido Ambacht. Hij heeft een slecht huwelijk, al jaren, en zijn vrouw gaat vreemd met de enige tennisleraar die het dorp rijk is (hij heeft wel heel mooie blauwe ogen, dus of je het haar echt kwalijk kunt nemen…?) Zijn kinderen vinden hem zielig en ze falen op school, de jongste doet vmbo-k maar is alleen maar de hele dag aan het blowen. De oudste gaat op wereldreis met een gitaar omdat hij denkt dat de wereld daar beter van wordt.

            De ambtenaar zet zijn wekker elke dag om zeven uur. Ook in het weekend, want dan gaat hij vissen. Hij houdt niet van de bioscoop. Zijn lievelingskostje is nasi speciaal en in een wilde bui wil hij nog wel eens foe jong hai bestellen. Hij kijkt graag naar voetbal en The Voice of Holland.

             

Wat? Ik? Ik zit ook acht uur per dag achter een computer en ik werk voor een helpdesk en ik typ in Word – weliswaar geen jaarverslagen, maar essays over liefde enzo, maar ik… Nee, maar ... he, bah. ga je dit nu echt doen? Mijn leven is dus echt wel interessanter dan dat van zo'n bijstandsformulierenstempelaar... Echt waar, ik. Ik leer dingen, ik... Ik maak dingen mee? Ik bedoel, het is nu zes uur 's ochtends en vannacht heb ik... Wat heb ik...? tja... Ja jezus! Dat weet ik ook niet meer precies, maar het gaat er dus om dat mijn leven wel belangrijk is okee?

bazuin - trumpet, trombone.

Ik ben vandaag niet in een stemming om te loftrompet af te steken, hoor. “Hijs de vlag en wimpel! Wapper de vaandels!” Tja. (Nee, vandaag alweer niet.) Vanochtend werd ik bijna van mijn sokken gereden door een Koninklijke escorte, zomaar, bij de Universiteitsbibliotheek. (Ik weet nog dat ik dacht: wat weinig beveiliging.) Het waren maar vier auto’s, de voorste met een gek vlaggetje, een rouwstoet of een diplomaat zeker, maar toen zag ik het kenteken: AA-26 en daar stapte plots Máxima uit. En uit de andere AA-auto een man die ik niet herkende. Waarom AA eigenlijk? Google weet het ook niet.

            Het koninklijk huis, dat is toch iets waarvoor men de vlag uithangt? Misschien een reden om de trompet erbij te pakken. Of het mooie weer. Of. Nou ja. Waarom ook niet een prinses? De arme vrouw had voordat ze in Nederland kwam wonen geloof ik een leuk leven.

- L

batterij - battery

Een beetje navraag in de omgeving leert: ik drink vaak en veel. Net zoals de fotograaf van deze blog, overigens. Ook leuk: we vinden allebei dat het heel erg meevalt. Of in ieder geval: best wel meevalt (toch?).

   Is het erg? Misschien soms. Drank heeft natuurlijk de nare bijkomstigheid dat het situaties heel erg uit de hand kan doen lopen terwijl je dat niet wilde. Dat wist je al lang van tevoren: meestal aan het begin van de avond, begin van de middag of begin van de ochtend zelfs. Maar: dat besef drukt op je, maakt je zenuwachtig, glas twee wordt glas drie en vier en daarna houden we maar op met tellen, want: "Morgen moet ik nog dingen doen". En omdat ik niet wil dat dingen uit de hand lopen, loopt het dus uit de hand.

   Er bestaat ook zoiets als situatie b: gewoon kalm aan met een rosé op een terras. De rosé is dan bijzaak en er is geen sprake van situaties die pas echt situaties worden na... Nou ja. 

   Er bestaat ook al geen cliché over mensen die veel drinken zoals dat wel het geval is voor dikke mensen, die zouden immers gezellig zijn (ik wil heel graag weten welke spindoctor dit bedacht heeft: het werkt fantastisch en het is níét waar). Volgens mij zijn mensen die drinken echt ontzettend creatief. Of hebben ze neigingen tot escapisme. Dat wijst beiden op een hoog IQ!

- L

Bastaard - bastard

Maar is bijzonder zijn dan zo belangrijk eigenlijk?

DE PREI

Niet bijzonder smakelijk en ook niet erg gewild

Je slaat er inderdaad niet zomaar van op tilt

En toch, zo heerlijk gewoon en betrouwbaar

Een prei is gewoon en prei en waarom ook niet?

Ik word zo moe van al dat rare, bijzondere, unieke, echt en authentieke, weet je? Je koopt nu doorgaans überhaupt geen dingen meer, maar een "experience" - The Heineken, Ajax, Jameson, Bols, Andrelon, Knorrwereldmaaltijd Experience: je hebt ze allemaal. Een experience? Je zou denken dat, wanneer dat echt iets te betekenen had, je wel het Nederlandse woord ervoor zou durven gebruiken. Maar: "Ik koop een ervaring", nee, dat werkt natuurlijk niet echt. "Waar kom jij nou mee thuis vanavond? Wat? Een ervaring. O. Jammer. En wat moet je nou met een ervaring? Ik was vandaag in de supermarkt, da's ook een ervaring.  Maar ja, dat is natuurlijk weer zelden een living-on-the-edge experience te noemen, de supermarkt, tenzij je er de liefde van je leven ontmoet? Maar dat kan ik me slecht voorstellen. En trouwens, waarom moet alles zo to-the-max zijn om een belangrijke ervaring te zijn tegenwoordig? Soms wil een mens gewoon een prei. Zo.